C&bm 04 / 2005

Personenwagens en trucks zijn natuurlijke vijanden van de bus

Het waren woorden die wij in 1984 voortdurend gebruikten tijdens de Eerste Salonoorlog, toen wij in een bikkelhard gevecht gewikkeld waren rond het voortbestaan van Busworld. Febiac had een ukase uitgevaardigd waarbij exposanten die in Kortrijk stonden, niet langer aan het salon van Brussel mochten deelnemen. Wat constructeurs die de drie soorten voertuigen produceren voor een onoverkomelijk probleem plaatste. Ze moesten wel kiezen tussen Kortrijk en Brussel, dus voor Brussel. Voor ons was het een kwestie van leven of dood. Een duivel in een wijwatervat had er niets aan, vergeleken met de manier waarop we ons toen weerden. Vooral dankzij de hoger geciteerde gedachte. Bussen tijdens een beurs vermengen met hun natuurlijke vijanden, getuigt van onkunde, onbegrip en minachting voor de exploitatiesituatie van ons vervoermiddel. Ze op de koop toe ook nog minachtend in verloren hoeken en kanten opstellen, was op de ziel van de car- en buswereld trappen. We wonnen de oorlog en sindsdien staan er in Brussel niet langer bussen of cars. Kortrijk kende zijn grote doorbraak. Sindsdien werd Brussel een betrouwbare buur en Febiac dankzij een goede vrede, zelfs een bondgenoot.

De geschiedenis herhaalt zich. Half januari was Busworld India uitverkocht. Begin februari riep SIAM(*), het Indische Febiac, dat zelf een tanende algemene automotive-beurs organiseert, zonder enige verwittiging een boycott uit. Er vielen véél afzeggingen – sommigen zelfs zonder verwittigen – en we hielden ons hart vast. Toch trotseerden enkele moedige constructeurs het verbod en het eerste Busworld India werd ondanks de tegenwerking een succes. Eén onder hen, Gobind, verkocht 45 voertuigen op drie dagen tijd. De Indische busuitbaters hebben het begrepen. Bussen en cars zijn zodanig belangrijk dat ze niet mogen opgeofferd worden aan hun grootste vijanden. Ze verdienen een eigen platform.
Maar dat er nog menig woordje zal over gewisseld worden staat vast. Net als in 1984 zullen de constructeurs moeten kiezen. Voor hun belang of voor dat van onze natuurlijke vijand.

De avond voor de morgen waarop New Delhi zijn deuren opende, sloot Shanghai de zijne. Onze ploeg had nauwelijks een (kort) nachtje om van het ene naar het andere te vliegen.

Verleden jaar was er onverwachts een concurrent van Busworld opgedoken in Beijing. Die positioneerde zich, aan onmogelijke tarieven, drie weken voor Busworld Shanghai. Het had ons een klap toegebracht en de groei was stil gevallen.
Deze uitgave was getuige van een nieuwe, prachtige sprong vooruit – Busworld Shanghai 2005 was ronduit schitterend! – en van de meerderjarigheid van de ACW. de Asian Coach Week is goed op weg om de Europese Car Week van Kortrijk zowel in belang als in omvang voorbij te steken.
Geen wonder, want ook hier speelt het Busworld-concept. Bijzonder goed zelfs – het kan zelfs niet anders – met een busmarkt als de Chinese, die een jaarlijkse groei van twintig percent (!) kent. Een schitterende beurs dus op een schitterende markt.

Een schitterende markt die gekenmerkt wordt door één grote handicap: het onbegrip van het Westen. Een mooi voorbeeld. De IRU organiseerde ter gelegenheid van Busworld Shanghai een studiedag rond de Chinese mogelijkheden, zowel wat de constructie, als de exploitatie van busbedrijven, als de ontwikkeling van het toerisme aangaat. Over twee jaar voorziet men dat de kaap van de 100 nieuwe bussen per jaar wordt voorbijgestoken. In 2005 reizen er 20 miljoen Chinezen naar het verre buitenland. Per twee jaar wordt een verdubbeling van dit aantal voorzien. Voor de Europese toerismewereld liggen de kansen er voor het rapen. Aan dit wereldcongres namen ruim 800 geïnteresseerden deel. 250 daarvan kwamen uit Europa; 50 onder hen uit West-Europa; de rest kwam uit Oost-Europa. Praktisch geen Belgen (**). Ook niet uit onze toerisme-promotiediensten, zoals het O.P.T. of Toerisme Vlaanderen. Nochtans hadden we hier de fine fleur van de (prille) Chinese touroperating over de vloer (***). Onbegrip, gebrek aan durf, vrees voor het onbekende. Waar is de tijd dat West-Europa de wereld veroverde en geen watervrees kende… Wanneer zullen we beginnen jammeren over het feit dat we deze enorme markt aan ons zagen voorbij gaan? Wanneer zullen we klagen over het feit dat de Oost-Europese busondernemers de West-Europese wegen overspoelen met Chinese passagiers?
Zelfs wie geen belang stelt in verkopen ginder en alleen bang is voor dreigende economische tsunami’s, zou toch beter eens gaan kijken. Zeker op die momenten dat Busworld ginds alle deuren opent voor wie met ons meereist.
Straks staan de eerste Chinese constructeurs in Kortrijk. Wie er bij was, weet waaraan hij of zij zich moet verwachten of niet moet verwachten. Wie langer dan twee jaar geleden niet meer in China was, is de draad kwijt. In 2001 gingen 58.000 Chinezen naar het buitenland, in 2004 20 miljoen! Zo snel is de evolutie daar. Het is zoals op de paardjesmolen op de kermis: je moet de “flosj” grijpen als ze voorbij komt.

Overigens zijn wij de mening toegedaan dat het gemeenschappelijk vervoer moet bevorderd worden.

(*) Society of Indian Automobile Manufacturers, afgekort SIAM.
(**) En God weet dat de Belgische organisatoren van Busworld open staan om hun landgenoten bij te staan met raad en daad!
(***) Voor de tweede keer op amper zes maand tijd misten ze een enorme kans: in november tijdens de handelmissie met Prins Filip, en ook nu weer. Nu weten wij wel dat de kansen daar voor het rapen liggen, maar je moet ze wel willen oprapen.

(LUC GLORIEUX, HOOFDREDACTEUR)