De pispaal van het Rode Kruis

Stel je voor… Het Vlaamse Rode Kruis – een organisatie waarvoor wij en denkelijk al onze families tot nog toe grenzeloos veel sympathie koesterden – zendt ter voorbereiding van zijn 14-daagse stickerverkoopactie (waarbij hun medewerkers aan de grote kruispunten geld inzamelen), een spotje uit op de Vlaamse televisiezenders.
Dat spotje toont een groep hele lieve, mooie kinderen die, wuivend naar hun ouders, met een touringcar vertrekken. Plots wordt evenwel meegedeeld dat die car over twintig minuten zal over kop gaan. Na nog enkele seconden vrolijk gezang, hoor je dan het geluid van een crash en zie je het woord Help verschijnen. Het eindigt met de slogan “Het is verschrikkelijk. Maar zonder uw steun kan het Rode Kruis niet helpen. Koop de sticker”. Beelden van de ramp worden niet vertoond, maar iedereen ziet in zijn of haar verbeelding dode en gewonde kinderen.
Het Rode Kruis roept in dat het shockerende beelden moet tonen wil het resultaat boeken. Zijn woordvoerder, ene Michel Leduc, zegt letterlijk dat ze hun reclame uitvoerig hebben getest en dat daaruit bleek dat ze zelfs nog iets verder konden gaan. “Het Rode Kruis verkoos evenwel sereen te werk te gaan.” En ook nog in antwoord op onze actie dat “de buscrash trouwens niet louter theoretisch is, want zulke ongevallen gebeuren regelmatig in de praktijk.”
Twee aspecten maken deze aanslag op ons beroep des te smeriger. M.A.P., het productiehuis dat de spot maakte, bestelde bij de Brusselse autocaronderneming NV Rio Cars “voor een tv-spot“ de oudste car die ze hadden. Het werd dus een Setra van 1981 (daar waar Thierry Fonteyn over een aanzienlijk jongere vloot beschikt, allemaal Setra’s, voor 60% drie-sterrencars). De naam van het bedrijf komt herhaaldelijk in beeld. Het was misschien niet de bedoeling maar dan toch met het resultaat, niet alleen onze sector maar ook deze autocaronderneming te treffen.
Wanneer zendt men dat uit? Op de vooravond van de schoolreizenperiode waarin de sector massaal kinderen vervoert op de schooluitstappen. Van anti-reclame gesproken! Het Rode Kruis zegt dan wel dat het evengoed een trein of een vliegtuig had kunnen doen verongelukken. Maar het is een feit dat het voor een touringcar koos, uitgerekend op het speciaalste kinder-moment van het jaar, daarmee al onze promotiecampagnes in één klap teniet doend. Beweren dat het allemaal niet zo erg is, houdt het negeren in van de potentie van het medium televisie. En van de kracht die uitgaat van de voortdurende herhaling van dergelijke beelden. Wie die kracht loochent, bekostigt beter geen dure televisiecampagnes voor zichzelf. In zijn ogen moet dat weggesmeten geld zijn.

Weet je wat, Leduc? We maken een spotje dat we een honderdtal keren uitzenden in prime time. Een spotje dat we opnemen vlak voor uw deur en waarin gij toevallig samen met enkele mooie, lieve kinderen, als enige volwassene meerdere keren in beeld komt, even duidelijk als de car van collega Fonteyn. Waarbij een stem zegt “over twintig minuten wordt hier een kinderverkrachter gearresteerd”. Gij zult dat ongetwijfeld niet erg vinden, want uw filosofie volgend, zal niemand u scheef bekijken. Waarom? Omdat we zullen doen zoals je zei: “wij behandelden het onderwerp met de nodige omzichtigheid want we brachten de crash niet in beeld”. Foei, Leduc, wat een redenering…
Hoe het afloopt? Dat weten we niet. Dat zullen we pas weten na de gerechtelijke uitspraak ten gronde. Want dat we ’t ten gronde voor de rechtbank brengen, dat staat vast. Alleen… en dat maakt het verhaal des te delicater: we vinden dat het Rode Kruis zodanig veel goed werk verricht (*) dat we moeilijk schadevergoeding kunnen eisen. En de geleden schade dus zelf zullen moeten uitzweten. We vragen ons verbijsterd af wie volgend jaar de pispaal van het Rode Kruis zal worden en hoe groot diens schade moet zijn om die van zijn aanvaller te overtreffen.
Desalniettemin zijn wij de mening toegedaan dat het gemeenschappelijk vervoer (beter) moet bevorderd worden.

(*) Maar dan niet inzake promotie van ons beroep. De teneur van het persbericht dat het Rode Kruis na afloop van het kortgeding verspreidde, was even schandalig als de spot zelf. Het is er van overtuigd dat de uitspraak een extra stimulans is voor zijn medewerkers… En het respecteert de waakzaamheid van de bus- en autocarchauffeurs en deelt hun inspanningen voor een veilige samenleving. So much voor de ondernemers.

******************************************************
Aan de vele vrienden die mij momenteel begroeten met de woorden “over 20 minuten ga je overkop“: het lijkt misschien een aardig mopje, maar na een paar honderd keer is het heus niet langer origineel.
******************************************************

(LUC GLORIEUX, HOOFDREDACTEUR)

<< Terug