C&bm 10 / 2006

Op naar de Costa del Arte

Fernand Peuteman (1932-2002) was de West-Vlaamse gedeputeerde voor toerisme, jarenlang voorzitter van de Vlaamse Hoge Raad voor Toerisme en een monument in de sector. Iemand waarvoor iedereen véél bewondering had en die in de geesten blijft leven.
De creativiteitsprijs ging naar de Oostendse realisatie “Met kunst aan tafel” waarbij gedurende de voorbije maanden twaalf gerenommeerde kunstenaars aan een restaurant werden gelinkt. Men kon er eten tussen de kunstwerken maar ook de door betrokkenen gerealiseerde onderlegborden meenemen. Er werden 13.000 menu’s verwerkt…
De Prijs voor de verdienste ging dus naar ene Luc Glorieux. Enerzijds een teken dat je wat leeftijd hebt verworven, anderzijds een bewijs dat sommige dingen toch ook buiten de sector niet onopgemerkt voorbij gingen. Publicaties, Busworld, het Kasteel van Rumbeke, de rol in Toerisme Vlaanderen en in de Federatie van de Toeristische Industrie, maar vooral het voortrekker-zijn van het touringcartoerisme werden geciteerd.
Even in de kijker maar geen eindpunt! Wel een aansporing om er nog harder tegen tekeer te gaan.

Nou, dat tekeer gaan… Toen in 2004 de Raad van bestuur van Toerisme Vlaanderen afgeschaft werd, kregen alle bestuursleden nog even het woord. Toevallig was ik de laatste in de rij. Mijn laatste woord was dat creativiteit en strategisch denken weinig aarde aan de dijk brengen als die gedachten geen uitvoering krijgen. Jarenlang had ik op een aantal nagels getimmerd. Herhaaldelijk had ik gezegd dat men op elk niveau cellen moest oprichten die zich specialiseerden in groepstoerisme, dat men tijdig aandacht moest besteden aan nieuwe toeristische markten zoals Indië en China, dat men onze bekendheidsfactoren moest uitbuiten en dat men moest ophouden onze schaarse middelen als druppels water op gloeiend-hete platen te vergooien door alleen maar kortstondige en kleinschalige projecten te steunen en niet aan één langdurig, grootschalig project te werken. Noem één enkel (toeristisch aantrekkelijk) groots monument dat in dit land werd gecreëerd sinds de Tweede Wereldoorlog en dat ons wereldbekendheid gaf? Na het Atomium ben je vlug uitgeteld… Maak nu eens de vergelijking met Parijs…

We moeten absoluut onze mogelijkheden als kapstokken gebruiken om er ons toeristisch product aan op te hangen. We zitten met cultuur- en historische steden die tot de absolute toppers op wereldvlak behoren en we verkopen ze niet!
Ons toerisme moet leven met het klimaat dat wij hebben gekregen. De kust verzuipt in de regen in de maand augustus en iedereen klaagt steen en been? Juist, zonder recht maar met veel redens. Maar je kan tegen de regen tekeer gaan, ’t zal daarom niet ophouden met regenen. Onze kust zal ondanks al haar aantrekkelijkheid altijd de Costa del drache blijven. We kunnen daar niets aan veranderen maar er wel voor zorgen dat onze kust iets unieks in de wereld wordt. Nergens ter wereld, aan geen enkele costa, bestaat er zoveel concentratie aan kunst als aan de onze. Dat wordt door de triënnale Beaufort nog beklemtoond. We kunnen er voor zorgen dat onze kust bij alle cultuurtoeristen ter wereld, bekend geraakt als de Costa del Arte, waar je misschien niet zeker bent van de zon maar toch héél zeker van de kunst en de cultuur.
Dus doe er iets aan! Je moet altijd aanvallen of promoten van uit je sterkteposities. Laat iedere kustgemeente, telkens wanneer Beaufort er plaats vindt, één kunstwerk aankopen er het er doen blijven. Na vijf edities is de Costa del Arte gerealiseerd. En elke gemeente heeft telkens drie jaar tijd om te sparen!

Dat dit de autocaristen niet aangaat? Kunst en cultuur zijn essentieel voor het groepstoerisme!

Dat dit mij niets aangaat? Ze hadden me maar de Fernand-Peutemanprijs niet moeten gegeven hebben!

Overigens ben ik de mening toegedaan dat groepstoerisme belangrijk is.

(LUC GLORIEUX, HOOFDREDACTEUR)