Geen woorden maar daden gevraagd

Bij het ter perse gaan van dit magazine haalde de nationale pers – zowel de audiovisuele als de geschreven media – zwaar uit naar het Doornikse autocarbedrijf Leroy, dat voor zijn rechters moest verschijnen naar aanleiding van het pijnlijke verkeersongeval dat op 12 juli 2000 plaats had in de buurt van het Franse Orléans en dat het leven kostte aan twee tieners. Opnieuw worden alle promotieinspanningen van de sector en het imago van de autocar de grond ingeboord.

Als straks de uitspraak volgt ... en het beroep ... en de uitspraak in beroep ..., dan wordt de boor nog eens bovengehaald. “Dat autocarbedrijf moet dicht” smeerde onder meer Het Nieuwsblad uit over twee pagina’s. “Ik verklaar de oorlog aan deze cowboys”, beloofde federaal minister van Vervoer Renaat Landuyt. “En toch behoort België bij de strengste EU-landen wat de technische controles betreft”, relativeerde Yves Mannaerts van de FBAA. “Waarom heeft sedert de repressie van een halve eeuw geleden nog geen enkele minister, en dat zijn er veel, ooit een vergunning ingetrokken?” Een van de drie open vragen van Luc Glorieux die hiermee meteen de verantwoordelijkheid legt waar ze moet liggen ...

“Waarom blijft de overheid de autocarsector in een onmogelijke concurrentiepositie duwen met een rij- en rusttijdwetgeving die op het vrachtvervoer is gebaseerd en door de luchtvaart in alle mogelijke manieren te subsidiëren?
Waarom organiseert de overheid zelf de onveiligheid door de medeverantwoordelijkheid van de opdrachtgever op de lange baan te blijven schuiven en daardoor de oneerlijke concurrentie zelf uit te lokken?”
Met hiervan afgeleid de vraag hoe sommige zaken zo ver kunnen komen door de laksheid van een opeenvolgende reeks ministers. Geen woorden maar daden dus! Anders blijven die enkele cowboys de fraaie reputatie die de Belgische sector hoog houdt, eindeloos besmeuren. Al blijft de regel overeind dat je pas schuldig bent als je veroordeeld bent. En de bijkomende vraag of er niet ook anderen schuld dragen in dit hoe dan ook verschrikkelijk ongeval ...

De paraplu’s gaan eens te meer breed open nu de sector geconfronteerd wordt met het omgekeerd beeld van de werkelijkheid. Die werkelijkheid steunt op cijfers die niet kunnen verdraaid of gemanipuleerd worden. In 2002 vielen 9.583 doden en zwaargewonden in het Belgische verkeer, heeft Werner De Dobbeleer van het BIVV (Belgisch Instituut voor Verkeersveiligheid) nagetrokken. Twee van de slachtoffers waren inzittenden van touringcars tegenover 5.212 inzittenden van personenwagens. Zelfs rekening houdend met het geringe aantal touringcars in het totale verkeersvolume, is dit nog altijd een enorme ondervertegenwoordiging. Als inzittende (chauffeur of passagier) reizen in een touringcar, is vele keren veiliger dan in een personenwagen.
Renaat Landuyt: “De fout ligt bij de parketten. Onze controleurs stellen proces-verbaal op en geven de zaak vervolgens in handen van het arbeidsparket. Ik heb de indruk dat ze daar veel van die zaken seponeren. Ik hoop dat we met dit proces enkele mensen kunnen wakker schudden. Er bestaat nochtans een systeem om het attest van vakbekwaamheid van autocarfirma’s in te trekken bij het overschrijden van een welbepaald bedrag aan boetes. Maar dat gebeurt niet genoeg”, zegt Landuyt. “Dit proces is een prima gelegenheid om de druk op de ketel te verhogen. Dat het parket deze inbreuken niet langer onderschat!”
Dat is ook de wens van de overgrote hoeveelheid eerlijke autocaruitbaters die dit veilige land gelukkig rijk is. Omdat zij ervan overtuigd zijn dat het veilig gemeenschappelijk vervoer moet bevorderd worden…

(GERRIT LUTS, REDACTIE-COORDINATOR)

<< Terug